Comparece aquí o canto xeral das xentes que poboabanun mundo en extinción, nunha voz que chega desde o belvísda memoria facendo apoloxía dos traballos e os díasda estirpe e a refutando o dano que lle causou á almacolectiva o abandono dos vellos vencellos coa terra;e di algunha vez a poeta: «Están os meus meus soñosorganizando o comité da noite».Comparece aquí tamén a fera tenrura, ou a tenra fereza,da unión libre no entusiasmo carnal, ese bum-bum...