A arbore que da as lagrimas de Shiva nace da desposesion de desaprender Na vision do sagrado e templo a arbore a pedra pintada a mais delicada alfaia mogol O poeta vive dentro de si o intemporal humano Sente o desamparo dos invisibeis vulnerado pola sua mirada ate ferilo e facelo sangrar Desde o interior da linguaxe que lle nace do propio idioma nomea o que permanece achegase as deusas que vencen a ignorancia co conecemento e descobre a estarrece...